กินข้าวห้ามเหลือ

Standard
เมื่อข้าวหุงแบบเช็ดน้ำอย่างเปอร์เซียถูกนำมาวางตรงหน้า มุมหนึ่งของจานก็มีข้าวตังที่เป็นข้าวที่ติดก้นหม้อเสียบมาให้ด้วยชิ้นหนึ่ง เสียงที่ผุดขึ้นในหัวคือ “เราเป็นชาชาติกินข้าว กินข้าวเหลือกับได้ แต่ห้ามเหลือข้าวทิ้ง” เสียงนั้่นคือเสียงของอาจารย์สำนักชาของญี่ปุ่นท่านหนึ่ง ที่หันไปตำหนิลูกศิษย์ที่กินข้าวเหลือทิ้ง บังเอิญไปได้ยินมา
ในงานเลี้ยงน้ำชาญี่ปุ่น ถ้ามีอาหารเสิรฟด้วย ในตอนจบของอาหารคาว สำรับสุดท้ายจะเป็นข้าวตังในน้ำร้อน กับผักดอง แม้ว่าสำนักชาหลักๆในญี่ปุ่นจะมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับพุทธนิกายเซน เน้นความเรียบง่ายมัธยัสถ์ แต่ด้วยความที่ได้ัรับการยอมรับว่าเป็นศิลปะชั้นสูง จึงแทรกตัวเข้าไปในห้องหับของชนชั้นบน แน่นอนว่าชนชั้นบนผู้มีอันจะกิน มีปัญญากินข้าวขัดขาวที่ปราณีต และมีข้าวกินเหลือเฟื้อ แต่ลัทธิชาก็ยืมเอาความศักดิ์สิทธิ์ของงานเลี้ยงน้ำชาที่ถูกปรุงเป็นพิธีกรรม มาใช้สะกิดให้ชนชั้นบนได้ฉุกคิด ไม่ให้ลืมความยากลำบากของชนชั้นล่างที่ยากจน ที่ต้องกินข้าวอย่างเต็มคุณค่าของข้าวทุกเม็ด โดยจำลองลงมาในงานเลี้ยงน้ำชานั่นเอง
img_0-300x225
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s