ชวนกิน: ร้านในหลืบ

Standard

ในความมืดที่ปกคลุม เมื่อเดินจากสีลมวกเข้าซอยพัฒนพงศ์ ๒ ผ่านมุมมืดที่มีไฟสลัวๆเป็นหย่อมๆ ร้านโชว์โซ่แส้กุญแจมือ นิสัยเสียที่ไม่ได้ดูชื่อ แต่เดาว่าอุปกรณ์ผูกครบครันขนาดนี้ในยุคนี้คงจะเป็นสาขาของร้านก้วนเฮงเส็งแน่นอน พร้อมกับเห็นหลังไวๆของชายผมสั้นสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ แบบเดียวกับเฒ่าแก่ร้านก้วงเฮงเส็งใส่ประจำ มือถือไม้เรียวยาวเมตรเศษเดินกลับเข้าไปในร้าน คงจะมีลูกค้าตามตัวแน่นอน

เดินต่อมามีสาวไม่รู้จริงหรือปลอมนุ่งกางเกงและเสื้อรุ่นประหยัดทรัพยากรโลก ในแสงหลากสี แต่พอเพ่งดูดีๆด้วยตาที่ไม่ได้ใส่แว่น ดูเหมือนว่าเป็นชุดที่ประยุกต์ทำจากเส้นเชือก คงเป็นร้านที่แตกไลน์สินค้าจากร้านเชือกอีกตามเคย ก่อนจะเดินผ่านหน้าร้านช่างสักลายพร้อมท้องที่หิวโซว่างเปล่ามาสิบชั่วโมงหลังกาแฟดำหลายถ้วย สอดส่ายสายตาหาร้านสักร้านเติมท้อง

พอเดินผ่านทางลาดขึ้นลานจอดรถของฟู๊ดแลนด์ ก็เห็นโคมไฟญี่ปุ่นสีแดงลูกโตส่องสว่างอยู่ ว่าแล้วเดินขึ้นไปดูดีกว่า มันเป็นร้านที่อยู่ด้านหลังของตึกสักแห่ง แต่เปิดทางเข้าเชื่อมกับลานจอดรถแห่งนี้หน้าร้านแขวนโคมแดงใบโต จากทางเข้าเป็นทางแคบๆคดเคี้ยวขึ้นบันไดไปจนสุดทาง จะพบตู้ใส่รองเท้าอยู่หน้าทางเข้าร้าน คือ เขาให้ถอดรองเท้าก่อนเข้าร้านนะเอง

เมื่อเข้าร้านจะเห็นปลาดุกนอนอยู่ตัวนึง ใครไม่เคยเห็นปลานอนต้องมาดู เป็นปลาดุกนอนตัวซีดเผือกอยู่ที่ก้นตู้ปลา นอนราวกะร่างไร้ชีวิต ร้านซ่อมซ่อเก่าๆให้บรรยากาศของร้านเหล้าญี่ปุ่นพื้นบ้าน เป็นแหล่งรวมตัวของชายวัยกลางคนไร้ที่ไป เอะ..หรือเราจะเป็นหนึ่งในนั้นด้วย จากเมนูร้านน่าจะขายไก่ย่างยากิโทริ และหม้อไฟเป็นหลัก ลองสั่งไก่ย่างมาดูหน่อยละกัน

ไก่ย่างที่นี่ขายจานละ ๓ ไม้ ประมาณจานละ ๙๐ บาท ตกกะใจกะราคาที่ถูกมาก พอมาถึงจึงเข้าใจว่าร้านนี้เป็นไก่นางแบบโตเกียว ผอมเพรียวสั้น ตัวไม่สูงเท่านางแบบยุโรป รสชาติเรียบง่ายไม่หวือหวากินได้เรือยๆ

กวาดตามองดูรายการสาเก ร้านนี้เสิรฟสาเกจากจังหวะนิงาตะ ซึ่งเป็นจังหวัดที่ขึ้นซื่อเรื่องการปลูกข้าว จึงเป็นแหล่งสาเกแหล่งหนึ่ง โดยมักจะทำสาเกเป็นคาระคุจิ (ญี่ปุ่นแบ่งสาเกหยาบๆเป็น อามะคุจิที่ออกรสหวานเนื้อหนัก และคาระคุจิเนื้อยางเบาใสไม่ติดหวาน) ในไทยหาสาเกจากนิงาตะได้ไม่ง่ายนัก ส่วนมากมักพบประเภทสาเกที่ออกอามะคุจิเสียโดยมาก ว่าแล้วลองสั่งสาเกนิงาตะมาสักขวด

กวาดตามองไปบนเมนูที่เขียนแปะๆไว้ตามข้างฝา เจอที่น่าสนใจหลายตัวเลยทั้งริบอายเนื้อวากิวออส ปลาไหลย่าง ที่แปลกคือ ทสึเคะนัตโต จากเมืองโทกะมาจิ ในนิงาตะ มันคือถั่วเน่าที่เติมเกลือ คิดในใจมีคนที่บ้าพอเอาถั่วเน่าจากเมืองเล็กๆในนิงาตะมาขายด้วย ไว้คราวหน้าจะลองสั่งสักหน่อยนะ

ตอนนี้นั่งรอเกี๊ยวซ่าตัวโต กะเต้าหู้เย็น ก่อนจะจบด้วยมิโสะราเมน ร้านนี้เป็นการผสมประสานประณีประนอมระหว่างการทำอาหารญี่ปุ่นโดยพยายามใช้วัตถุดิบในไทยยืนพื้น ระคนกับความภูมิใจในบ้านเกิดของลุงเจ้าของที่เป็นคนเมืองโทกะมะจิ ในนิงาตะ

ก่อนที่จะโดนคนติดตามอ่านรุมประณาม ต้องชี้แจงก่อนว่าร้านนี้รสชาติหารไม่ได้โดดเด่น ถ้าคุณจะมาแสวงหาอาหารเลิศรสที่นี่ไม่ใช่ที่คุณควรมา แต่ชีวิตเน่าๆของชายวัยกลางคนที่ไร้จุดหมายที่จะไป ที่นี่อาจจะเป้นที่ของคุณก็ได้ใครจะรู้

ปล. สำหรับท่านที่มองหาเชือกและอุปกรณ์ผูกมัดทุกชนิด ติดต่อร้านก้วงเฮงเส็งได้ตามเฟสบุ๊คข้างล่างนี้ กิจการดำเนินการโดยเถ้าแก่ใจดี ต่อต้านการผูกขาดทุกชนิด เพราะรับรองว่าสินค้าของก้วงเฮงเส็งทุกตัวผูกไม่ขาด
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s