ภูมิปัญญาท้องอิ่ม: เลือกร้านเล็ก

Standard

ที่ว่าให้เลือกร้านเล็ก ไม่ได้แปลว่าร้านขนาดเล็กจะได้อาหารดีเสมอไป เพียงแต่ว่าร้านเล็กมีโอกาสในการทำอาหารที่ดีได้มากกว่าร้านขนาดใหญ่

บทเรียนที่เห็นได้ชัดอันหนึ่งมาจากร้านโมกัมโบ เป็นร้านพิซซ่าพาสต้าขนาดเล็ก มีโต๊ะ ๓ โต๊ะรับได้ประมาณ ๘ คน ร้านนี้ทำซ๊อสมะเขือเทศจากมะเขือเทศสด สิ่งที่ทำได้ภายใต้เงื่อนไขจำกัดของต้นทุนที่ใช้มะเขือเทศในไทย คือ ต้องคัดมะเขือเทศ และด้วยกำลังที่มีก็สามารถคัดเพียง ๕ กิโลกรัมต่อวัน หากร้านขยายสเกลเป็นขนาดที่ใช้มะเขือเทศ ๑๕-๒๐ กิโลกรัมต่อวัน ความพิถีพิถันในการคัดวัตถุดิบก็เกินความสามารถที่จะทำได้แล้ว เมื่อนั้นคุณภาพก็จะตกลง

สิ่งสำคัญที่จะทำให้อาหารมีรสที่มีชีวิตชีวา หรือเราอาจจะแทนด้วยคำว่าเมจิก หรือมนตร์วิเศษก้ได้ ต้องการคนทำที่มีหัวจิตหัวใจในการทำ ซึ่งคนเราคนหนึ่งๆสามารถทำด้วยความตั้งใจเต็มโดยไม่อ่อนล้า มีจำนวนจำกัดที่ทำได้ในวันหนึ่งๆ ทำได้ร้อยที่ก็ถือว่าเก่งกล้าพลังเข้มแข็งแล้ว ยิ่งร้านอาหารที่ตั้งในห้างสรรพสินค้าที่ต้องรับภาระค่าที่สูงมากอาจจะถึง ๓๐ เปอร์เซ็นต์ของยอดขาย วันหนึ่งๆจะคุ้มทุนต้องทำให้ได้ระดับร้อยหัว ซึ่งเป็นปริมาณที่เกินกว่าคนหนึ่งๆจะทำได้อย่างสุดฝีมือ คุณภาพย่อมหย่อนลงมา แม้ว่าสูตรต่างๆจะไม่ผิดเพี้ยน ก็จะได้เพียงอาหารในระดับที่ไร้หัวใจ และไร้ชีวิตชีวา เปรียบมนุษย์ก็เป็นหุ่นกระบอกหรือตุ๊กตายาง

ดังนั้นหากจะมองหาร้านอาหารที่สามารถทำอาหารที่สร้างมนตร์เสน่ห์ เติมความสุขให้เต็มเปี่ยม ไม่ใช่แค่อาหารหนักท้องหรือกันตาย เป้าที่ควรมองหา คือ ร้านเล็กๆที่ทำได้ไม่เกินกำลัง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s