ภูมิปัญญาท้องอิ่ม: ขายสิ่งที่ตัวเองกิน

Standard

เย็นหนึ่งที่ได้นั่งล้อมวงคุยกับนักศึกษามหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่ง ที่ได้รับบัญชาจากอาจารย์ให้มาทำรายงานสำหรับวิชาภูมิปัญญาท้องถิ่น นักศึกษากลุ่มนี้มีที่มาหลากหลายบ้างที่บ้านขายหอยแครง บ้างที่บ้านขายเนื้อหมู บ้างก็ปลูกข้าว

บ้านที่ขายหอยแครงก็เล่าว่า หอยแครงที่ดีต้องตัวขนาดนี้ขนาดนี้ ต้องอย่างงี๊อย่างงี๊ พวกนี้เก็บไว้กินเอง ส่วนพวกนั้นเอาไว้ขาย คนขายเนื้อหมูก็ว่า เนื้อหมูซีพีดูสวย แล้วสวยทนด้วย ส่วนเนื้อหมูชาวบ้านสดดีอยู่ได้แค่ครึ่งวัน ตัวเองก็จะกินเนื้อหมูชาวบ้านที่สดใหม่กัน พอไม่สดมันก็จะเริ่มมีกลิ่น หมูซีพีเอาไว้ขาย และก็ยังมีหมูฟอร์มาลินที่ทำให้หมูสดนานขึ้นอีกด้วยซึ่งก็เอาไว้ขาย แต่ไม่กินเอง ส่วนคนปลูกข้าว ก็มีข้าวที่ปลูกไว้กินเองต่างหาก แยกจากข้าวที่เอาไว้ขาย กระทั่งข้าวหลามหนองมนต์ ที่ทำขายนักท่องเที่ยวกันในราคาสูง ชาวบ้านก็รู้กันเองและไม่มีใครซื้อกิน กลับไปซื้อของราคาถูกคุณภาพดีที่ขายในที่เฉพาะที่รู้กันเอง

ถ้าทุกคนคิดแต่ว่าของดีเก็บไว้กินเอง ส่วนของที่ขายตัวเองไม่กินหรือไม่กล้าแม้จะกิน ทุกคนก็จะมีโอกาสกินของดีเพียงชนิดเดียวคือที่ทำเอง ส่วนของอื่นๆที่ได้มาโดยหาซื้อเอามาล้วนไม่ดีทั้งนั้น และในตลาดก็จะเต็มไปด้วยของไม่ดี จึงอยากจะชวนกันมาขายของที่เรากินกันเถอะ เราขายของที่ดีพอสำหรับตัวเราเอง ถ้าทุกคนทำเหมือนๆกัน ตลาดจะกลายเป็นแหล่งรวมของดี แนวคิดนี้อาจดูเหมือนโลกสวย แต่แน่นอนมันทำไม่ง่าย และมีอุปสรรค แต่สิ่งสำคัญเรามีอำนาจ อำนาจที่เราเลือกได้ เลือกที่จะไม่ซื้อวัตถุดิบจากที่ไม่ดีพอให้เราเอาไปทำขาย และเลือกที่ขายของที่ดีพอที่เรากินเองได้สนิทใจ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s